Title: Right Hand

Chapter: 1

Fandom: The Chronicles of  Riddick [2004]

Pairing: Richard B. Riddick/Vaako

Rate: R-18 (About all of the story but not in this chapter)

Original from [Link]: AO3 – Right Hand

Author: LittleMouse

Translate and edit : Rima

Before reading: There is Yaoi Fiction. If you can't stand it so, please... Click the red cross button over this blog and leave out.

Warning: Mentions of sexual, violence, blood, mental, abuse and rape.

 

 

----------------------------------------------------------

 

 

 

 

เจ้าฆ่าได้ก็ได้ครอง


 


นั่นคือคำพูดสุดท้ายที่เขากล่าวกับชายคนนั้น หลังจากที่เสียเวลาไม่นานนักไปกับการก้มหัวแสดงความเคารพ, แล้วเขาก็หนี หนีห่างจากท้องพระโรง, หนีจากภริยาของเขา, หนีห่างจากลอร์ดมาร์แชล และหนีไปจากเรื่องเลวร้ายที่ราวกับโลกาวินาศนั่นเพียงเพราะความผิดพลาดที่เขาได้ก่อไว้

 

 

 

 

เขาตรงไปยังห้องชำระบาป (Purifying-การชำระบาป : การถูกแทงด้วยเหล็กแหลมคมทะลุที่ลำคอ เป็นพิธีกรรมอย่างหนึ่งในการเปลี่ยนให้เป็นเนโครมังเกอร์โดยสมบูรณ์ เป็นกฎข้อบังคับ ซึ่งจะทำให้ไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอีก, ผู้แปล) กลับออกมาอย่างด้านชา ไร้ความรู้สึกจนแทบไม่ได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้น เขาเข้านอนคืนนั้นภายในห้องพักเล็ก ๆ สำหรับทหารที่อยู่ลึกลงไปชั้นล่างสุดของยาน ห้องที่เขาจัดเตรียมไว้เสมอสำหรับใช้หลับนอนชั่วคราวเมื่อการตระเตรียมแผนการบุกรุกดาวดวงอื่นเป็นไปอย่างล่าช้า แทนที่จะต้องเดินกลับไปยังห้องพักของตัวเอง หรือเมื่อ มาดามวาร์โก ทำให้เขาสุดจะทน

 

 

 

 

แต่ตอนนี้หล่อนเป็นของเขาคนนั้นแล้ว

ช่างน่ายินดีเหลือเกินที่สามารถหลุดพ้นมาเสียได้


 


ลอร์ดมาร์แชลสามารถจะเลือกเอาใครก็ได้มาเป็นคู่ครอง ไม่ว่าคนคนนั้นจะแต่งงานแล้วหรือไม่, หญิงหรือชาย, หนุ่มสาวหรือคนแก่ มันไม่ได้สลักสำคัญอะไร และไม่มีความจำเป็นที่หยาดเลือดใดต้องรินหลั่ง หากว่าเขาต้องการจะสมรสกับหล่อน และ วาร์โก จะต้องตาย เขาก็ไม่ได้รู้สึกกังวลอะไรกับเรื่องนี้ เขาไม่ได้ต้องการจะเห็นประเภทของคนที่ ริดดิค อยากจะแต่งงานด้วย

 

 

 

 

และหากว่าคนคนนั้นเป็นหล่อน...


ซึ่งก็คงเป็นเช่นนั้น


 

 

 

วาร์โกไม่กลัวที่จะตาย นั่นเป็นเหตุผลที่เขายอมให้มาดามวาร์โกผลักดันให้เขาพยายามขึ้นไปสู่จุดสูงสุดของอำนาจเหนือเหล่า เนโครมังเกอร์ และเขาไม่เคยกังวลเกี่ยวกับผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้น ถ้าหากว่าเขาต้องสูญเสียหรือพลาดพลั้ง เขารู้แต่เพียงว่า ลอร์ดมาร์แชลคนก่อน นั้นอ่อนแอ ซึ่งไม่เป็นผลดีต่อพลเมืองของเขา

 

 

 

 

วาร์โกไม่ได้สนใจเรื่องของความศรัทธา ไม่ได้ใส่ใจมากมายนักกับการนำทัพไปสู่ อันเดอร์เวิร์ส เขาเพียงแต่ต้องการให้กองทัพเนโครมังเกอร์แข็งแกร่งและมีผู้นำที่ดี เขาเคยมีข้อกังขาเกี่ยวกับความสามารถของลอร์ดมาร์แชลคนก่อนที่เป็นผู้นำของพวกเขา แต่ไม่ใช่สำหรับริดดิค --ทั้งหัวแข็ง, ดื้อดึง และอันตราย แต่มีศักยภาพมากกว่าที่คนตาบอดเช่นเขาจะมองเห็นได้

 

 

 

 

 

หากว่าเขาต้องการจะสังหารข้าเพื่อหล่อน ข้าคงไม่ตอบโต้

 

 


 

ยังมีคนอื่นอีกมากมายที่มีความสามารถพอที่จะเป็นขุนพล หรือคนอื่น ๆ ที่มีความสามารถมากพอจะเป็นผู้บัญชาการขุนพล --อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีทางที่จะถือสิทธิ์ครอบครองตำแหน่งนี้ได้นานนัก แต่ไม่มีใครอีกแล้วที่จะ เป็น ดังเช่น ริดดิค ฉับพลันนั้นเองที่เหมือนกับอารมณ์ขันผุดขึ้นมาในห้วงความคิด

 

 

 

 

 

นั่นจะคงเป็นเรื่องราวดี ๆ ที่เกิดขึ้น, ตราบเท่าที่จักรวาลนี้จะเป็นกังวล

 

 


 


เขาใช้เวลาในวันรุ่งขึ้นปฏิบัติกิจวัตรประจำวันของเขาตามปกติ --ตรวจตรากองทัพ, ประชุมกับผู้บัญชาการทัพคนอื่น ๆ , วางแผนการรบ --เฝ้ารอเวลาด้วยความกังวลใจที่ปิดบังไว้ว่า เมื่อไหร่ที่ทหารยามจะปรากฏตัวและลากเขาไปยังสภาสูง ซึ่งมันไม่ได้เกิดขึ้น และนั่นทำให้มันแทบจะเลวร้ายเสียยิ่งกว่าให้มันเกิดขึ้นเสียอีก

 

 

 

 

ความวิตกกังวลของเขาก่อให้เกิดความรู้สึกไม่มั่นคงอย่างประหลาด ทำให้เขาต้องกลับไปยังห้องชำระบาป และกลับออกมาในเวลานี้ ซึ่งทำเอาเกือบแน่ใจได้ว่าหัวใจของเขาแทบจะไม่เต้นอีกต่อไป --การชำระบาปสองครั้งติดต่อกันภายในสองวันนั้นถือเป็นเรื่องที่อันตรายอย่างมาก

 

 

หากแต่ความกังวลใจของเขาก็หายไป --หายไปพร้อมกับอารมณ์อื่น ๆ ที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังความสงบนิ่ง อันเป็นผลมาจากประสิทธิภาพของเครื่องจักรกลที่ลอร์ดมาร์แชลคนก่อนเคยชื่นชม เขารับเอาอาหารมื้อเย็นเข้าไปในปริมาณเพียงน้อยนิด และการพักผ่อนที่น้อยนิดเสียยิ่งกว่า ก่อนที่จะเริ่มต้นวันที่สาม ซึ่งผ่านไปอย่างเกือบจะเลือนราง เขารู้ว่าการปฏิบัติหน้าที่ของเขานั้นสมบูรณ์แบบไร้ข้อบกพร่อง หากแต่ก็รู้สึกห่างไกลจากทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านั้นเสียเหลือเกิน  เขาไม่เคยได้รับการชำระบาปสองครั้งภายในเวลาไล่เลี่ยกัน --แม้จะเคยมีครั้งหนึ่งที่ลอร์ดมาร์แชลในอดีตเคยลงโทษเขาด้วยการแยกมันออกเป็นสองส่วนสำหรับช่วงวันที่เหลือ เขาสังเกตเห็นความผิดปกติของระยะห่างในคราวนั้น แต่มันกลับรุนแรงมากขึ้นในขณะนี้...

 

 

 

 

 

ไม่, ข้าจะไม่ทำมันอีก


ไม่...

 


 

สำหรับตอนนี้

 

 


 

วันที่สี่, ห้า, หก ผ่านไปอย่างเงียบงัน --ไม่มีคำสั่งให้ทหารรวบรวมกองทัพและบุกจู่โจมดาวเคราะห์ใกล้เคียงใด ๆ , ไม่มีการปรากฎตัวของทหารยามที่จะนำตัวเขาไปยังเบื้องหน้าจอมทัพ --เขาส่งคนรับใช้ไปยังห้องของเขาเพื่อไปนำเสื้อผ้าที่เรียบง่ายที่สุดของเขากลับมา --ละเลยความคิดเกี่ยวกับเสื้อผ้าหรูหราประณีตแบบที่มาร์ดามวาร์โกเลือกให้เขาสวมใส่มาตลอด เขายังคงอยู่ในห้องเล็ก ๆ นั่น ห้องเดี่ยวที่มีเพียงเตียงแคบ ๆ และห้องอาบน้ำเล็ก ๆ

 

 

 

 

 

 

มันเป็นความสบายใจอย่างที่สุดเท่าที่เขาเคยรู้สึกได้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา หากไม่นับว่ามีเงาแห่งการลงโทษคอยชะโงกอยู่เหนือศีรษะ การลงโทษสำหรับความผิดพลาดที่เกิดขึ้น...

 

 

 

 

 

ข้าคิดว่าหล่อนควรจะเป็นนักโทษแต่เพียงผู้เดียว

 


 


ไม่มีข้อแก้ตัว, ตอนนี้เขายังจำได้ถึงสัญญาณเล็ก ๆ ที่เกิดขึ้นในหลายพันสิ่ง เพียงแค่ชั่วขณะที่เขาสังเกตเห็นมันพร้อมกัน ซึ่งบอกกับเขาในทางตรงข้ามว่า

 

 

 

 

 

ความมืดบอดในขณะนั้นจะไม่ได้รับการให้อภัย’

 


 


วันที่เจ็ด ความวิตกกังวลนั้นก็กลับมาถาโถมเข้าใส่เขาเต็มแรง และทำให้เขาจำต้องกลับไปยังห้องชำระบาปอย่างไม่เต็มใจนัก

 

 

 

เมื่อเขาเดินโซซัดโซเซออกมา แน่ใจว่าเขาคงตายไปแล้วเป็นแน่ขณะที่กลับไปยังห้อง

 

--และหล่อนก็กำลังรอเขาอยู่

 

 

 

หญิงสาวหย่อนตัวลงนั่งอย่างมั่นคงบนเตียงแคบ ชุดสีบรอนซ์เจิดจ้าของหล่อนตัดกับผ้าห่มพื้นสีเทาได้เป็นอย่างดี หล่อนแต่งตัวเช่นเดียวกับเมื่อครั้งปรากฏตัวในสภา ทรงผมที่มีการจัดแต่งอย่างประณีตบรรจงและแต่งแต้มด้วยอัญมณีประดับ เป็นประกายระยิบระยับด้วยผงแร่ไมกาที่หล่อนโปรยปรายมันลงไป ชุดเดรสที่เกาะแนบเนื้ออย่างเน้นย้ำสัดส่วนโค้งเว้าบนเรือนร่างแทบไม่มีช่องว่าง --จนเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าหล่อนขยับตัวได้อย่างไร? ใบหน้าของหล่อนถูกสรรค์สร้างมาอย่างสมบูรณ์แบบ

 

 

 

 

 

 

หล่อนดูราวกับเพชรล้ำค่าอันเจิดจรัสที่ร่วงหล่นลงบนเถ้าถ่านของกองไฟที่มอดไหม้...

 

 

 

 

 

 

“ไซลัส...” เสียงเจือแหบเครือในลำคอของหล่อนที่เขาจำได้ดี ราวกับสั่นระฆังเตือนในจิตใจของเขาที่เพิ่งผ่านพ้นการชำระบาป

 

 

 

 

 

หล่อนต้องการบางสิ่ง

 

 


 

“วูเลีย...” น้ำเสียงที่สุภาพของเขา --ไม่มีการเอ่ยอะไรมากไปกว่านั้น เขาต้องการที่จะเรียกหล่อนว่า มาดาม เหมือนอย่างเคย แต่หล่อนเองที่เป็นคนเริ่มต้นเรียกชื่อเขาอย่างเป็นทางการก่อน และนั่นก็ถือเป็นทางเลือกแล้วสำหรับหล่อน

 

 

 

 

หล่อนเบะปากอย่างไม่พอใจใส่เขา

 

 

 

 

 

“นั่นหรือคือคำทักทายที่สวามีอย่างท่านจะมอบให้ข้า? เราต่างไม่ได้พบอีกฝ่ายมาเป็นเวลานานนัก เหตุใดท่านจึงมาอาศัยหลับนอนที่นี่โดยไม่ยอมกลับไปยังห้องของเรา?”

 

 

 

 

“ขออภัยด้วย, มาดาม” ประโยคที่หลุดรอดออกมาโดยไม่จำเป็นต้องผ่านการยั้งคิด “ข้ามีเรื่องที่ต้องทำมากมาย”

 

 

 

มีเรื่องต้องทำมากมาย?” คิ้วอันสง่างามข้างหนึ่งนั้นเลิกขึ้น “พวกเราไม่ได้บุกโจมตีดาวดวงอื่น, พวกเราไม่ได้กวาดต้อนผู้คน, พวกเราไม่ได้เปลี่ยนแปลงใคร... ไม่เลย!

 

 

 

เขาคิดว่าไม่จำเป็นต้องตอบ  การเอ่ยปากอย่างสุภาพนั้นเท่ากับการที่เขายอมรับว่าหล่อนเป็นฝ่ายถูก เขาปรารถนาจะให้ห้องนี้ใหญ่มากพอที่เขาจะสามารถเดินห่างออกไปจากหล่อนได้ เขายังคงยืนอยู่หน้าประตูห้องที่ถูกเปิดเอาไว้ --ไม่มีที่ไหนเลยในห้องที่เขาจะเหยียบย่างเข้าไปได้โดยไม่ต้องลดระยะห่างระหว่างเขากับหล่อน  และเขาก็ไม่ต้องการจะให้เป็นเช่นนั้น

 

 

หล่อนหรี่ตามองเขา ลุกขึ้นยืนด้วยท่วงท่าการเคลื่อนไหวที่สง่างามราวกับล่องลอยเสียมากกว่า มือเรียวเล็กที่งดงามนั้นหยุดลงวางทาบทับบนแผ่นอกของเขา แต่เขากลับไม่รู้สึกอะไร เขายังคงสวมเกราะอ่อน --ไม่แน่ใจนักว่าอาจไม่ใช่เพราะเหตุผลนั้น เป็นผลมาจากอาการชาที่เกิดขึ้นหลังผ่านพิธีชำระบาป เขาคงไม่มีความรู้สึกแม้ว่ามันจะวางอยู่บนผิวเปลือยของเขาก็ตาม

 

 

 

 

“ไซลัส... พวกเราจะทำยังไงต่อไปกับเขาดี? เมื่อไหร่กันที่ท่านจะพร้อมสำหรับการท้าประลอง?”

 

 

 

“อะไรนะ?” เขาเกือบจะอ้าปากค้าง

 

 

 

หล่อนขมวดคิ้ว เส้นคิ้วที่ถูกวาดเรียงอย่างบรรจงขมวดแน่นแทบชนกัน

 

 

 

 “ลอร์ดมาร์แชล, โง่จริง... ริดดิค ไงล่ะ?!” เสียงของหล่อนเกือบจะกลายเป็นขู่ฟ่อ “แน่นอนว่าท่านคงไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยให้ คนชั้นต่ำ นั่นได้รับตำแหน่งสูงส่งของเผ่าพันธุ์อันรุ่งโรจน์เช่นพวกเราหรอกนะ? เขาไม่มีทางที่จะเป็นผู้นำเราได้ มีแต่จะบ่อนทำลาย!”

 

 

 

หล่อนหยุดรอ หากแต่ไม่มีการตอบสนองจากวาร์โก เขาเพียงแต่จ้องมองมายังหล่อนเท่านั้น

 

 

 

“ไซลัส! เกิดอะไรขึ้นกับท่าน? ทั้งที่ท่านเคยมีความกระตือรือร้นมากพอที่จะจู่โจม ลอร์ดไซลอว์ !”

 

 

 

“นั่นเพราะเขาขี้ขลาด เขาไม่เหมาะสมที่จะเป็นผู้นำ” คำพูดเบา ๆ ที่เหมือนจะอธิบายทุกสิ่งทุกอย่าง เท่าที่สายตาของวาร์โกจะมองเห็น

 

 

 

 

แล้วท่านคิดว่าริดดิคเหมาะงั้นหรือ?!

 

 

 

 

หล่อนกรีดร้องเสียงแหลมใส่เขา เหวี่ยงร่างเล็กอันงดงามของตัวเองออกห่างจากเขา พร้อมกับเดินวนไปรอบห้องเล็ก ๆ

 

 

 

 

“คนชั้นต่ำนั่นน่ะหรือ? คนที่ไม่เคยรู้หรือใส่ใจอะไรกับความศรัทธาในศาสนาของพวกเรา คนที่ไม่มีการออกคำสั่งโจมตีดาวดวงใดเลยตลอดทั้งสัปดาห์ คนที่คร่ำครวญกับการเปลี่ยนแปลงศรัทธานั่นน่ะหรือจะนำพาเราไปสู่อันเดอร์เวิร์ส? เขาไม่เหมาะสม! เขาอ่อนแอ!”

 

 
 
 

“เขาไม่ได้เป็นคนอ่อนแอ...”

 

 

 

เขาเป็น! เขาจะไม่นำพาพวกเราไปสู่ความรุ่งเรืองอันยิ่งใหญ่ เขาปฏิเสธที่จะเข้ารับการแปลงสภาพง เขาเพิ่งใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมาเพิกถอนกฎหมายข้อบังคับเกี่ยวกับการเข้าพิธีชำระบาป! เขาบอกว่าพวกเรามีสิทธิ์เลือกที่ยอมรับหรือไม่ก็ได้ตามความสมัครใจ! --ทั้งที่ทหารของพวกเราควรจะต้องจดจำได้ถึงความเจ็บปวด, ความหวาดกลัว กองทัพของเราจะไร้ความสามารถ! เขาปฏิเสธและระงับไม่ให้มีการประชุมหารือกันระหว่างขุนนางทั้งหลาย เขานำสัตว์ที่ไร้สง่าราศีขึ้นมาบนยานอันรุ่งโรจน์ของเรา --เขาไม่ได้มีความสนใจใด ๆ เลยในเรื่องของคู่... ครรลองแนวทางในการดำเนินชีวิตของพวกเรา  เขามี...”

 

 

 

วาร์โกไม่ได้สนใจฟังสิ่งหล่อนพูด หากแต่ความสนใจทั้งหมดของเขานั้นพลันเปลี่ยนไปอยู่กับประโยคซึ่งหล่อนหยุดไว้ก่อนที่จะพูดจบ 

 


 


เขาไม่ได้มีความสนใจใด ๆ ในเรื่องคู่ครอง... เขาไม่ได้เลือกวูเลีย?

 


 

 

ฉับพลันที่ความสิ้นหวังและความโล่งอกกรีดแทงลงไปยังด้านหลังจิตใจของเขา นี่เขาจะต้องถูกบังคับให้อยู่กับผู้หญิงชั่วช้าคนนี้ตลอดไปเลยอย่างนั้นหรือ? --ด้วยเสียงกรีดร้องนี่, สิ่งมีชีวิตน่ารำคาญที่สูญสิ้นไปแล้วซึ่งความงามในสายตาของเขา --รวมถึงน้ำหนักอันหนักอึ้งของสิ่งที่ล่ามคอเขาเอาไว้น่ะหรือ?

 

 

 

การโจมตีอย่างหนักหน่วงของอารมณ์ทำเอาเขาแทบทรุด หลังจากผ่านการชำระบาปสามครั้งในสัปดาห์ เขาคิดว่ามันจะทำให้เขาห่างไกลจากสิ่งนี้ได้แล้วแท้ ๆ ....

 

 

 

 

 

เดี๋ยวก่อน....

 


แล้วทำไมเขาถึงได้รู้สึกโล่งอก?!!

 

 


 

การชำระบาปนั้นได้นำเอาความความอ่อนโยนซึ่งภาพหลอนในจิตใจเขาบอกว่ามันเป็นความรู้สึกที่ผิดและพยายามปิดกั้นมันไว้ตลอดกลับมาด้วย ยิ่งเขารู้สึกอยากเป็นอิสระจากมาดามวาร์โกมากเท่าไหร่ เขายิ่งตระหนักได้ว่าเขาก็ยิ่งไม่ต้องการเห็นหล่อนทิ่มแทงกรงเล็บอาบยาพิษนั่นเข้าไปในตัวของริดดิคมากขึ้นเท่านั้น ไม่ต้องการจะเห็นริดดิคถูกหล่อนทำให้สับสนและถูกกักขังอยู่ภายใต้เล่ห์เหลี่ยมในการปรับเปลี่ยนเขาให้เป็นไปตามความต้องการของหล่อน --วาร์โกตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนั้นมาตลอด 5 ปีให้หลัง นับตั้งแต่หล่อนกรุยทางเข้ามายังชีวิตของเขาในฐานะภริยาผู้บัญชาการขุนพล ริดดิคไม่ควรที่จะถูกควบคุมเช่นนั้น --ใช่แล้ว, ในฐานะของเนโครมังเกอร์ที่ดี  เขารู้สึกโล่งใจที่ริดดิคไม่ได้เลือกวูเลีย...

 

 

 

 

 

และนั่นเป็นเพียงเหตุผลเดียวงั้นหรือ?


 



หุบปาก’  เขาบอกกับเสียงเล็ก ๆ ที่กระซิบอยู่ภายในจิตใจของตัวเองและพยายามหันเหความสนใจไปยังผีแบนชีที่กำลังกรีดร้องเสียงแหลมอยู่ภายในห้องของเขาแทน

 

 

 

หล่อนยังคงพูดถึงริดดิคในแง่ของการที่เขาดูหมิ่นเหยียดหยามความเชื่อและความศรัทธาของเนโครมังเกอร์ รวมไปถึงการที่เขาต่อต้านกฎหมายข้อบังคับอันศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเผ่าพันธุ์ของพวกเขายึดถือ แต่วาร์โกรู้ดีว่า ประโยคที่ขาดหายไปของหล่อนเมื่อครู่นี้ต่างหากที่เป็นสาเหตุที่แท้จริงเบื้องหลังความโกรธเคืองนั้น --หล่อนคงจะมั่นใจในตัวเองเสียเต็มประดาว่า ริดดิคจะต้องเรียกหล่อนเข้าถวายตัวอย่างไม่ต้องสงสัย --เป็นไปได้ที่หล่อนอาจได้เป็นมเหสี จากนั้นหล่อนก็จะได้ครอบครองอำนาจสูงสุดดังที่หล่อนปรารถนา

 

 

 

 

เขาเฝ้ามองขณะที่หล่อนกำลังเยื้องย่าง เดรสสีบรอนซ์-ทองนั้นรัดรึงแน่นและเลื่อนไหลไปตามแนวส่วนโค้งส่วนเว้าที่แสนเย้ายวนของหล่อน --นึกประหลาดใจอยู่ครามครันว่าเหตุใดริดดิคจึงไม่ได้เรียกหล่อนเข้าหา?

 

 

ก่อนที่จะตระหนักได้ว่า เขาเผลอหลุดปากพูดออกไปเสียงดัง แทรกกลางระหว่างเสียงของหล่อนที่กำลังโวยวายอยู่

 

 

 

 

 

“เขาไม่ได้เรียกหาเจ้าเลยงั้นหรือ?”


 

 

ประกายจากสายตาที่หล่อนถลึงใส่เขานั้นมากพอที่จะทำให้เหล่าบุรุษผู้ต่ำต้อยอยากจะหนีออกไปให้ไกลเพื่อเอาชีวิตรอด

 

 

 

 

 

“เขา เรียกหา ข้า”

 

 

 

“เช่นนั้น ข้าไม่เข้าใจว่า...”

 

 

 

“ในเวลา กลางวัน และไม่ได้เชื้อเชิญให้ข้าอยู่ต่อ!” คำพูดสุดท้ายที่เกือบจะกลายเป็นเสียงกรีดร้อง แล้วหล่อนก็เหวี่ยงตัวเองกลับมานั่งลงบนเตียงเช่นเดิม

 

 

 

“ช่างเป็นการดูหมิ่นข้าอะไรเช่นนั้น ข้าจะไม่ทน! --นั่นเป็นสิ่งที่แสดงให้เห็นถึงความอ่อนแอของเขา! รู้อะไรไหม, ไซลัส! เขาไม่แม้แต่จะคิดว่าเขาสามารถเลือกคู่ครองได้ ช่างน่าสมเพชเสียจริง! เขาเรียกตัวพวกเลดี้หลายคน หรือแม้กระทั่งลอร์ด --อาจจะหนึ่งหรือมากกว่าสองคน ตลอดทั้งวัน แต่ไม่มีใครสักคนที่ได้อยู่ที่นั่น!”

 

 

 

 

วาร์โกแทบจะหลุดหัวเราะออกมา --ริดดิคฉลาดกว่าที่เขาคิด คนคนนั้นได้รับความสนใจและความปรารถนาจากวูเลียอย่างมากมาย และยิ่งไปกว่านั้นยังลดขั้นหล่อนลงไปอยู่ในฐานะแค่คู่ขาที่ไร้ความสำคัญโดยสิ้นเชิงอีกด้วย แต่ถึงกระนั้นต่อให้เขาไม่ได้มีความปรารถนาในตัวหล่อน นั่นก็ถือเป็นการเคลื่อนไหวอย่างชาญฉลาด มันเป็นวิธีที่ได้ผลที่สุดในการตัดหล่อนออกจากอำนาจทั้งปวงที่หล่อนพยายามจะมีสิทธิ์เหนือคนอื่น ๆ  --โดยเฉพาะอย่างยิ่ง นับตั้งแต่วาร์โกออกไปจากห้องนอนของพวกเขา นั่นเป็นสิ่งที่รับรู้กันไปทั่ว แทบจะเป็นการทอดทิ้งหล่อนอย่างเปิดเผยแล้วด้วยซ้ำ เขาเหลือเพียงแค่ 2 สิ่งที่ต้องทำเพื่อให้หล่อนได้รับความอับอายอย่างสมบูรณ์ หนึ่ง --ปฏิเสธคำขอร้องที่จะกลับไปหาหล่อน และ สอง --ถอด ทอเรียน สร้อยคอเส้นบางอันเป็นสัญลักษณ์ของการแต่งงานที่สลักชื่อของหล่อนไว้ ซึ่งเขาสวมมันที่คอมาตลอด 5 ปี ออกเสีย

 

 

 

 

ความคิดนั้นทำให้เขาเลื่อนนิ้วขึ้นไปยังขอบของเส้นสายเครื่องผูกมัดที่มองเห็นได้เด่นชัด และสายตาของหล่อนก็วกกลับลงมาจับจ้องที่มัน

 

 

 

 

 

“อย่าเชียวนะ”

 

 

 

“ข้าจะไม่ท้าประลองกับเขา”

 

 

“ท่านจะทำตามที่ข้าสั่ง! ข้าเคยอยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่าท่านในสภาตอนที่เราแต่งงานกัน ท่านต้องทำตามคำสั่งของข้าโดยไม่มีข้อโต้แย้ง!” หล่อนเดินกลับมาหาเขา

 

 

 

“ข้าจะไม่ทำ”

 

 

 

 

 

เพี๊ยะ!

 


 

หล่อนตบหน้าเขาทันที --ด้วยฝ่ามือที่บอบบางนิ่มนวลเหมือนกำมะหยี่ ซึ่งไม่ได้แรงพอแม้แต่จะทำให้หน้าเขาหันไปด้านข้าง ซึ่งนั่นก็ช่วยอะไรไม่ได้, เขาได้แต่หัวเราะออกมาเบา ๆ สร้างความเดือดดาลให้หล่อนมากยิ่งขึ้นจากการสิ่งที่เรียกว่าเหมือนกับการทะเลาะกันในครั้งนี้

 

 

 

วาร์โกย่นจมูกเล็กน้อย ก่อนจะขยับตัวออกไปยืนด้านข้างของประตูห้อง

 

 

 

“เอาล่ะ, มาดาม เห็นทีว่าเจ้าควรจะกลับไปยังห้องของเจ้าได้แล้ว ในเวลากลางคืน โถงทางเดินชั้นทหารไม่ใช่ที่เหมาะสมนักสำหรับเลดี้ผู้งดงามเช่นเจ้าจะมาเดินเล่น”

 

 

 

“ท่านจะกลับไปยังห้องของเราพร้อมกันกับข้าและจะอยู่กับข้าในคืนนี้”

 

 

 

“แล้วถ้าข้าไม่ไป”

 

 

 

ท่านจะไป, ไม่อย่างนั้นข้าจะฟ้องท่านลอร์ดมาร์แชลว่าท่านเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดที่จะทำการกบฏ!”

 

 

 

 

วาร์โกมุ่นคิ้วลง เขารู้ว่าหล่อนทำแน่ และริดดิคคงไม่รอช้าที่จะเชื่อหล่อน ทำไมจะไม่เชื่อเล่า? ในเมื่อเขาเองก็มีส่วนที่จะต้องรับผิดชอบต่อการตายของเด็กสาวที่ริดดิครักคนนั้นด้วย

 

 

 

ขุนพลหนุ่มถอนหายใจและยอมจำนน ยื่นแขนออกไปหาอีกฝ่ายโดยไม่มีคำพูดจาใด ๆ

 

 

 

รอยยิ้มอย่างสมใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าที่งดงามของวูเลีย หล่อนคล้องแขนเข้ากับท่อนแขนแกร่ง แล้ววางมือเรียวสวยลงเหนือข้อพับศอกเขา รอให้สวามีของหล่อนเป็นฝ่ายนำออกไปยังโถงทางเดิน

 

 

 

วาร์โกพาหล่อนออกไปจากโถงทางเดินที่มืดทึมไปสู่โถงทางเดินสว่างไสวในชั้นที่อยู่สูงกว่าขึ้นไปของยาน --และเมื่อพวกเขาไปถึงที่ห้อง, ทหารยามก็มายืนรอพวกเขาอยู่ก่อนแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

To be continue


 

---------------------------------------------

 

 

//ตายอย่างทรมาน

 


 

 

นี่ถือเป็นโปรเจ็คต์พิเศษมาก ๆ ของเราอีกครั้งแล้วก็ว่าได้ครับ นับตั้งแต่ที่ได้แปลฟิค The Bourne Legacy ไปแล้วครั้งนึง

 

 

สำหรับใครก็ตามที่หลงเข้ามา นี่คือแฟนฟิคจากเรื่อง The Chronicles of Riddick ครับ ヾ(´・ω・`)

 

 

 

เป็นเรื่องราวต่อจากตอนจบของในหนังหลังจากที่ ริดดิค ฆ่า ลอร์ดมาร์แชล จอมทัพของเนโครมังเกอร์ลง และได้ขึ้นครองบัลลังก์แทนตามกฎที่ว่า 'ฆ่าได้ก็ได้ครอง' 


 

 

มาดามวาร์โก เป็นภริยาของ ลอร์ดวาร์โก ที่กระหายในอำนาจและคาดหวังให้สวามีของตัวเองนั้นทำการกบฎลอร์ดมาร์แชลคนก่อน (แต่เร็วไม่ทันริดดิคที่ชิงฆ่าไปก่อนแบบไม่รู้เรื่องรู้ราว)


 

ส่วน ลอร์ดวาร์โก ยอดผู้บัญชาการขุนพลฝีมือดีที่เคยถูกใช้ให้ไปตามเก็บริดดิค ถึงตอนนี้ก็เป็นฝ่ายที่ต้องตกที่นั่งลำบากเองแล้ว *ฮา*

 

 

 

ซึ่งสามารถจิ้มเข้าไปดูรายละเอียดของเรื่องราวในหนังจริง ๆ ได้จากลิ้งค์ด้านบนตรง Fandom ได้เลยครับ

 

 

 

บอกตามตรงว่าครั้งแรกที่เราได้ดูเรื่องนี้ (ตั้งแต่ปี 2004 //ยังไม่ดักแก่ //มั้ง) เราไม่ได้ชิพคู่นี้เลย จนกระทั่งธนูคุณคาร์ลปักเข่า


 

 

เราแค่คิดว่า วาร์โกสวยมาก! ( /// ▽ /// )   //โดนหอกแทงทะลุ


 

อาจฟังดูแปลก ๆ นะครับที่มองว่าขุนพลที่เป็นทหารในชุดเกราะล่ำ ๆ สวย แต่มันเป็นเรื่องจริง เราดูเรื่องนี้เพราะติดใจความสวยของวาร์โก นี่ล่ะครับ ใครไม่เชื่อว่าสวยขอท้าให้ไปหาเรื่องนี้มาดูเลยนะเออ! ย้ำว่าฉบับไดเร็คเตอร์ คัท ด้วย!!

 

 

 

แล้วยิ่งคนที่รับบทคือคุณคาร์ล (Karl Urban) ด้วยแล้ว เรายิ่งหัวใจแทบทะลักออกทางปากเลยครับ

 

 

 

มาช่วงนี้ที่เราค่อนข้างจะสครีมคุณคาร์ลและหนังที่คุณคาร์ลแสดงทางทวิตเตอร์บ่อย ๆ แล้วก็เริ่มรื้อหนังเก่า ๆ ที่คุณคาร์ลแสดง ก่อนแสดงเรื่อง Dredd มาดู คุณคาร์ลเป็นดาราที่เราดูหนังเขามาเป็น 10 เรื่องแล้วแต่ดันจำชื่อเขาไม่ได้ครับ *ฮา* ช่างน่าถีบมาก แต่จากนี้ไปคงจำได้ไม่มีวันลืมเลย

 

 

พอได้มาดูริดดิคใหม่อีกรอบ ติ่งวาร์โก (?) ก็กลับมาทันที และด้วยความที่ได้ดูแฟนเมดคลิปนี้ >>จิ้ม

 

มันทำให้เราถึงขั้น... ไม่ไหวแล้ว! ต้องหาฟิคมาอ่านระบายอารมณ์ด่วน ๆ

 

 

 

และนั่นนี่ก็คือฟิคที่เราคว้ามาหลังจากเสิร์ชเป็นเรื่องแรกครับ Right Hand โดยคุณ LittleMouse


ฟิคเรื่องนี้ได้รับการอนุญาตจากคุณ LittleMouse แล้วในการนำมาแปลเป็นภาษาไทย ซึ่งทำให้เราสามารถนำมาเผยแพร่บนบล็อกให้ทุกคนได้อ่านกันได้ครับ ขอขอบคุณมาก ๆ ครับ (´=ω=`)

 


 

(ลิ้งค์เครดิทเรื่องฉบับภาษาอังกฤษอยู่ด้านบนนะครับ สามารถจิ้มเข้าไปดูฟิคของคุณ LittleMouse ได้เลย)

 


 

ฟิคเรื่องนี้มีทั้งหมดด้วยกัน 10 ตอน เราอ่านจบหมดแล้ว แต่จะพยายามแปลมาลงบล็อคเรื่อย ๆ อย่างน้อยก็วัน-สองวัน ต่อหนึ่งตอนนะครับ เพราะว่าเป็นฟิคที่มีการใช้สำนวนและภาษาดีมาก และค่อนข้างน่าปวดหัวสำหรับเราเลยเพราะมีทั้งศัพท์เทคนิกเกี่ยวกับทหาร, ยศ, ชนชั้นสูง รวมไปถึงยุทโธปกรณ์และอื่น ๆ ในแนวไซ-ไฟ และวิทยาศาสตร์ และดาราศาสตร์ และไสยศาสตร์ (?) และ//ดอทดอทดอท ที่จะตามมาทีหลังด้วยครับ เป็นครั้งแรกที่เราอ่านฟิคอย่างละเอียดโดยต้องเปิดดิกฯ 4 เล่มพร้อมกันเลยล่ะ  (*´ο`*)=3


 

ฟิคเรื่องนี้ได้รับกำลังใจจากน้อง ๆ ใน TL ของ ทวิตเตอร์ ที่เราแปลแบบย่อให้อ่านกัน และทำให้เรากระตือรือร้นที่จะแปลแบบจริงจัง

 

น้องปันปัน และ น้องเซ ขอบคุณมาก ๆ ครับ (´>ω<`)


 

และยังรวมถึงน้องคนอื่น ๆ ที่ตามอ่านใน TL ด้วย (น้องแกง, น้องเซน แล้วก็... //จำชื่อกันไม่ได้แล้ว //DamnRima ) เอาเป็นว่าขอบคุณทุกคนมากครับ!! (´>ω<`)

 


 

 

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านฟิคเรื่องนี้นะครับ ถ้าเกิดผิดพลาดหรือมีอะไรไม่พอใจ ก็ติชมกันมาได้เลยนะครับ ❤

 

 

 

 

 

 

 

 

 

//เอาคนสวยมาเดินผ่าน อุ๊แฮร่~!

 

 

 

Credit : feedtheunicorn.tumblr.com

 

 

 

 

 

//โดนหอกแทงทะลุ //ตายอย่างทรมาน

 

 

 


  

 

 

 

P.s. สวัสดีวันวาเลนไทน์... Valentine is a good day to DIE HARD!! //ผิด //แต่อย่าลืมไปดูป๋าบรู๊ซ วิลลิสกันนะ

P.s.2 รถชน ก็เลยนอนแบ่บอยู่บนเตียงเพราะปวดไปทั้งตัวจนลุกไม่ไหว ไม่ได้ไปเรียนก็จริง แต่นิ้วไม่ได้หักก็เลยพิมพ์ฟิคได้ (บอกไว้ก่อนกันข้อครหา) //โดนขาคู่ //ก็ไม่ได้เป็นอะไรมากแค่เป็นแผลกับกล้ามเนื้อฉีกกับโดนฉีดยาเข้าสะโพก //นั่นแหละสาเหตุที่ลุกไม่ไหว

P.s.3 ก็เลยไปแจกช็อกโกแลตให้ใครไม่ได้เลย เย่ะห์! //แต่แจกย้อนหลังอยู่แล้วนะไม่ต้องห่วง

P.s.4 ช่วงนี้หลงคุณคาร์ลหัวปักหัวปำ //แต่ฉันไม่ได้นอกใจ //ฉันรักคุณเสมอนะเจเรมี่


 

edit @ 14 Feb 2013 03:29:35 by Rima

edit @ 14 Feb 2013 03:31:14 by Rima

edit @ 18 Feb 2013 17:26:15 by Rima

Comment

Comment:

Tweet

เราไปหาหนังเรื่องนี้มาดูเพื่อจะมาอ่านฟิคเรื่องนี้ได้อิน (ลงทุนมาก 555) คนที่เล่นเป็นวาร์โก้นี่ใช่คนที่เล่นเป็นพี่ชายของเอโอวีนในเดอะลอร์ดรึเปล่าคะ?

เราชอบสำนวนภาษาคุณน่ะ อ่านแล้วไม่ผิดหวังเลย ท่าทางยากมากด้วย ขอบคุณที่แปลให้อ่านนะคะ ชอบอ่านฟิคเมืองนอก แต่ระดับภาษไม่ค่อยอำนวย sad smile

#3 By mokona (103.7.57.18|115.67.231.231) on 2013-02-26 07:15

ตอนแรกยังไม่รู้สินะ ว่ารัก 
คนสวยแอบซึนเบาๆนะเนี่ย //โดนฆ่า 
แปลได้อ่านง่ายมากเลยค่ะ
สู้ๆนะคะ big smile

#2 By TangKwa017 on 2013-02-25 00:54

หายไวๆนะจ๊ะสาวน้อย..

#1 By KaOru on 2013-02-15 01:45