Title: Right Hand

Chapter: 2

Fandom: The Chronicle of  Riddick [2004]

Pairing: Richard D. Riddick/Vaako

Rate: R-18 (About all of the story but not in this chapter)

Original from [Link]: AO3 – Right Hand

Author: LittleMouse

Translate and edit : Rima

Before reading: There is Yaoi Fiction. If you can't stand it so, please... Click the red cross button over this blog and leave out.

Warning: Mentions of sexual, violence, blood, mental, abuse and rape.

 

 

 

 

 

 

----------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

“มีรับสั่งให้เชิญท่านไปยังห้องชั้นต้นขอรับ” พวกเขายังคงสุภาพมากพอ --วูเลีย กระตุกแขนของหล่อนออกจากวาร์โก แล้วก้าวไปยืนเบื้องหน้าพวกเขา พร้อมระบายรอยยิ้ม

 

 

 

 

ลอร์ดมาร์แชล เรียกพบข้าอย่างนั้นหรือ?” น้ำเสียงของหล่อนท่วมท้นไปด้วยความสงบ เจือความสนใจอย่างอ่อนหวานและความอยากรู้อยากเห็นอย่างสุภาพ

 

 

 

 

 

วาร์โกรู้จักหล่อนดีพอที่จะได้ยินเสียงของความคาดหวัง, ความปิติยินดีแห่งชัยชนะ ที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใต้น้ำเสียงแห่งความสุภาพอ่อนโยนนั่น --นี่เป็นช่วงเวลากลางคืน, สิ่งที่หล่อนต้องการในตอนนี้ก็คือเพียงหนึ่งคืนในห้องนอนของริดดิค จากนั้นหล่อนก็จะได้รับการพิจารณาเป็นมเหสีของเขา ถึงแม้ว่าหลังจากนั้นเขาจะไม่พาเธอขึ้นเตียงอีก แม้ว่าเขาจะมีคนอื่นอีกนับสิบขึ้นเตียงด้วยก็ตาม ตราบใดที่ไม่มีการค้างคืน หล่อนก็จะขึ้นไปอยู่ในตำแหน่งสูงสุดในหมู่พวกโง่เขลาเบาปัญญานั่นในสภาเบื้องสูง

 

 

 

วาร์โกเกิดความสงสัยขึ้นมาว่า บรรดาที่ปรึกษาของริดดิคคิดอะไรอยู่จึงไม่ได้อธิบายรายละเอียดที่สำคัญนี้แก่เขา ใช่, มันดูเหมือนเป็นเพียงสิ่งเล็กน้อย แต่ก็สำคัญอย่างยิ่ง...

 

 

 

 

ขุนพลหนุ่มก้าวเท้าออกห่างจากมาดามของเขา เฝ้ารอดูทหารยามพาตัวหล่อนไป --เขามีข้าวของส่วนตัวเล็ก ๆ น้อย ๆ เพียงไม่กี่อย่างภายในห้องที่เขาอยากเก็บไว้ เป็นไปได้อย่างเร็วที่สุดเท่าที่พวกเขาจะพากันกลับไป เขาจะเข้าไปเก็บมันออกมา

 

 

 

 

 

 

 

ลอร์ดวาร์โก?

 

 

 

 

 

 

ความสนใจของวาร์โกถูกกระชากให้หันเหกลับไปยังทหารยาม --เกิดอะไรขึ้นอย่างนั้นหรือ?  เขาจะมองไม่เห็นจุดประสงค์อื่นใดของคนเหล่านั้น --สิ่งที่เขาพอจะบอกได้ตอนนี้, ดูเหมือนว่าพวกนั้นจะกำลังรอเขาอยู่

 

 


 

 

 

“ท่านลอร์ดมาร์แชลรับสั่งให้เชิญท่านไปด้วยขอรับ”

 

 


 

 

 

“ทำไมต้องเขาด้วย?” วูเลียกล่าวออกไปทันทีโดยไม่ทันยั้งคิด, ถือเป็นความพลาดพลั้งครั้งใหญ่หลวงของภริยาผู้แสนเจ้าเจ้าเล่ห์ของเขา, และเขามองเห็นริมฝีปากของเธอเม้มแน่นอย่างพยายามระงับความโกรธขึ้งของตนเอง

 

 

 

 

ทหารยามคนดังกล่าวที่เอ่ยประโยคนั้นส่ายหัว

 

 

 

 

 

“ข้าไม่อาจทราบได้, เลดี้วาร์โก –พวกท่านโปรดตามมากับเราได้หรือไม่?”

 

 

 

 

 

หล่อนหันกลับไปมองและคอยประหนึ่งกดดันวาร์โกกลาย ๆ เขาเดินไปหยุดยืนอยู่ข้างหล่อนโดยปราศจากคำพูด, รอคอย และหล่อนก็กลับมาควงแขนเขาไว้อีกครั้ง พวกเขาเดินผ่านห้องโถงกลาง ซึ่งเนืองแน่นไปด้วยเหล่าเนโครมังเกอร์ที่เป็นกลุ่มชนชั้นสูง แล้วมาดามวาร์โกก็เชิดหน้าหล่อนขึ้นอย่างทระนงตน --พวกเขาเหล่านั้นเพิ่งจะเย้ยหยันหล่อนเมื่อไม่นานมานี้, อย่างสุภาพ และ ระมัดระวังเป็นอย่างมาก เกี่ยวกับการที่หล่อนถูกสวามีของหล่อนทอดทิ้งไป ดี, คราวนี้พวกเขาจะได้เห็นกัน! วาร์โกอยู่ข้างกายของหล่อนอีกครั้ง และเชื่อฟังหล่อนอย่างที่เคยเป็น โดยเร็วที่สุดเท่าที่ลอร์ดมาร์แชลจะเรียกหล่อนไปที่ห้องของเขาคืนนี้ หล่อนจะเขี่ยวาร์โกทิ้ง และจะคืน ทอเรียนให้เขาต่อหน้าผู้คนในที่นี้อย่างแน่นอน

 

 

 

 

ความคิดอันเบิกบานของหล่อนเกี่ยวกับการทำให้สวามีขายหน้าต่อหน้าสาธารณะชนหยุดลงชั่วขณะ เมื่อทหารยามพาพวกเขาเดินผ่านประตูทางเข้าห้องส่วนตัวของริดดิคไป ดวงตาของหล่อนเบิกกว้างเช่นเดียวกับวาร์โก --แต่ระหว่างพวกเขาไม่มีใครเอื้อนเอ่ยอะไรออกมา  --พวกเขาถูกพาตัวไปยังโถงทางเดินที่จะนำไปสู่ ห้องชั้นต้น  ที่ไม่ใช่ห้องที่พวกเขาหมายถึงในประโยคต่าง ๆ ก่อนหน้านี้...

 

 

 

 

 

ห้องชั้นต้นสำหรับการพิพากษาของลอร์ดมาร์แชล, สถานที่ที่ไม่มีเนโครมังเกอร์คนใดอยากไป

 

 


 

 

 

 

 

ประตูที่แกะสลักอย่างประณีตถูกเหวี่ยงออกเผยให้ภายในห้อง  ริดดิค นั่งทอดกายเหยียดแขนด้วยกิริยาสบาย ๆ แบบไม่ยึดถือมารยาทมากนักบนบัลลังก์สูงที่อยู่ห่างออกไปด้านในสุดของห้อง, เฮลฮาวด์ 3 ตัวจากทั้งหมด 6 ตัวที่เขานำกลับมาจากคุก ครีมาโทเรีย นอนหมอบอยู่แทบเท้า

 

 

 

 

วาร์โกหยุดชะงักอยู่ที่หน้าประตู, สายตาเฉียบคมที่สัมผัสได้ถึงอันตรายกวาดมองไปรอบห้อง --พยายามอย่างยิ่งที่จะพิจารณาทุกสิ่งทุกอย่างภายในห้องนี้

 

 

 

 

 

 

ขุนพลสามนายที่ขึ้นตรงต่อเขาในตำแหน่งที่ต่ำกว่าอยู่ที่นั่น, ข้าง ๆ กันนั้นเป็นหัวหน้าที่ปรึกษาสี่คนที่เคยรับใช้ลอร์ดมาร์แชลคนก่อน, ผู้บัญชาการหน่วยทหารหลายนายที่เขาเคยทำการเสนอชื่อเพื่อขอเลื่อนตำแหน่งให้  --หากแต่ฎีกาที่เขาเสนอนั้นกลับถูกปัดตกไปโดย  --สมาชิกเพียงไม่กี่คนของสภาขุนนางที่มีปัญญาเพียงน้อยนิดในหมู่สังคมชั้นสูงที่ยืนอยู่ตรงนั้น

 

 

ช่างเป็นการรวมตัวกันที่แปลกประหลาดสิ้นดี

 


 

 

มาดามวาร์โกรีบปล่อยมือออกจากแขนเขาทันทีที่ประตูถูกเปิดออก, ก้าวเดินตรงไปยังเบื้องหน้าของริดดิคแล้วย่อตัวลงต่ำลงก้มหัวทำความเคารพ, ปรารถนาจะให้เขาปรายตามองต่ำลงมายังด้านหน้าชุดเดรสของหล่อน

 

 

 

วาร์โกรู้ได้จากประสบการณ์ว่าส่วนลึกที่อยู่ภายใต้รอยแยกของชุดนั้นคือสิ่งที่หล่อนต้องการจะเปิดเผยออกมาสู่สายตา, หากแต่แว่นกันลมสีดำนั่นช่วยป้องกันการมองของริดดิค หากว่าสายตาของเขาจะใช้ประโยชน์จากมัน

 

 

 

วาร์โกก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง พยายามที่จะไล่สายตามองทุกคนภายในห้อง --พวกเขายังคงยืนอยู่กับที่, นั่นทำให้มันง่ายขึ้น การขาดความสามารถในการทนให้เป็นที่จับจ้องด้วยความสนใจนั้นเริ่มสร้างความกังวลให้เขาอีกครั้ง

 

 

 

 

ความอ่อนแอทางกายภาพหลังจากการเข้ารับชำระบาปครั้งแล้วครั้งเล่ายังคงไม่จางหายไป --เขาคุกเข่าลงอย่างระมัดระวัง ,สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะยืนขึ้น ,ใช้ประสาทควบคุมอันน้อยนิดที่หลงเหลืออยู่บังคับไม่ให้เซถลา เขาจำเป็นต้องได้รับการพักผ่อนหลังจากการชำระบาปครั้งหลังนี้ --การชำระบาปครั้งล่าสุดที่ดูเหมือนจะดึงเอาความยินดีที่จะปฏิบัติหน้าที่ของเขาออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ  นี่ถือเป็นครั้งที่ใช้เวลายาวที่สุดในครั้งเดียวเท่าที่เขาจะเคยทำ, และนอกเหนือไปจากสองครั้งก่อนหน้านี้ของการชำระบาปภายในไม่กี่วันที่ผ่านมา... ปฏิกิริยาตอบสนองทางร่างกายเริ่มจะข่มขู่เขา –และความเป็นจริงที่ว่า เขาถูกทำให้หวาดกลัวภายใต้อารมณ์และความรู้สึกหลังจากการเพิ่งชำระบาปยิ่งทำให้ทุกอย่างเลวร้ายลงไปอีก

 

 

 

 

 

มาดามวาร์โกยังคงพูดพล่าม --เจื้อยแจ้วไม่หยุดหย่อนเหมือนพวกนกโง่ ๆ  เขาไม่สามารถบังคับสมองอันเฉื่อยชาให้เพ่งความสนใจไปยังคำพูดของหล่อนได้ อย่างไรก็ตาม, สิ่งที่พวกเขาพูดก็คงมีแต่ไร้สาระอยู่แล้ว เขามองไปยังบัลลังก์แทน, มองเห็นว่าชายเจ้าของแว่นกันลมสีดำนั้นเพ่งตรงมาทางเขา, มองเห็นเฮลฮาวด์ตัวใหญ่ทั้ง 3 ตัวลุกขึ้นนั่ง และจ้องมองมาที่เขาอย่างอยากรู้อยากเห็น วาร์โกรู้ดีว่าพวกมันเป็นอันตรายถึงตายได้, แต่เหตุผลบางอย่างทำให้เขาไม่รู้สึกหวาดกลัว ความตายคงเป็นไปอย่างรวดเร็วภายใต้คมเขี้ยวและกรงเล็บนั่น  ส่วนลึกบางแห่งภายในจิตใจของเขา ความทรงจำที่สับสนวุ่นวาย, ประโยคที่ถูกลืมเลือนไปยาวนานนั้นกระซิบผ่านจิตสำนึกของเขา... แพ็ค....

 

 

 

 

 

 

 

วาร์โกสั่นหัวเล็กน้อย

 

 

 

--ความคิดนั่นมาจากไหนกัน?

 



 

 

 

ริดดิคเอ่ยขึ้นมาในทันที, ภายในก้นบึ้งของน้ำเสียงนั้นทำให้เขานึกถึงก้อนกรวด

 

 

 

 

 

 

“นั่นแปลว่าเจ้าจะไม่ท้าประลองกับข้า?”



 

 

ดวงตาของวาโกละจากเหล่าเฮลฮาวด์กลับมายังใบหน้าที่เขาไม่สามารถอ่านความรู้สึกได้

 

 

 

 

 

“ครับท่าน?” ทำไมเสียงของเขาช่างฟังดูห่างไกลเหลือเกิน?

 

 

 

 

 

วูเลียหยุดพูดแล้ว ดวงตาของหล่อนมองมาอย่างระแวดระวังและห่างเหิน หล่อนก้าวถอยห่างออกมาเล็กน้อยจากสวามีของหล่อน, ราวกับจะแสดงให้เห็นว่าพวกเขาจะไม่อยู่ด้วยกันต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไปข้างหน้านี้ หล่อนค่อนข้างแน่ใจว่าวาร์โกกำลังจะถูกบังคับให้เข้าสู่การต่อสู้ คิดได้เช่นนั้นหล่อนก็พลันยินดี หล่อนแทบจะไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มเย้ยหยันมุมปากได้

 

 

 

 

ริดดิคไม่ได้ตอบคำถามของวาร์โก --หากแต่เขาชี้ไปยังหน้าจอด้านข้างของห้องโถง, และฝ่ายเทคโนโลยีกองทัพก็ออกมากดปุ่มบางอย่าง --ทันใดนั้นเองวาร์โกก็มองเห็นภาพของพวกเขาอยู่บนหน้าจอ, วีดีโอจับภาพของฉากการสนทนาอันน่าอับอายที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ภายในห้องพักทหาร วูเลียดูจะเคียดแค้น ส่วนวาร์โกหลับตาแน่น ,รู้สึกคล้ายจะเป็นลม ความเขินอายที่ถูกรีดผ่านเกราะป้องกันปรากฏขึ้นบนใบหน้า และแต่งแต้มแก้มเขาจนเป็นสีเรื่อ --มีผู้คนอยู่มากมายที่นี่ และริดดิคเฝ้ามองในระหว่างที่ภาพแสดงให้เห็นภริยาของวาร์โกออกคำสั่งเขาราวกับว่าเขาเป็นเด็ก --วาร์โกคาดหวังเหลือเกินให้เรือนผมของเขาถูกปล่อยออกมาจากเปียด้านหลังที่ถูกถักอย่างประณีตซับซ้อนนั่น, เพียงเพื่อที่เขาจะสามารถซ่อนใบหน้าของเขาไว้ได้ในยามที่เขาโค้งคำนับศีรษะลง

 

 

 

เขาได้ยินเสีย