Title: Right Hand

Chapter: 3

Fandom: The Chronicle of  Riddick [2004]

Pairing: Richard D. Riddick/Vaako

Rate: R-18 (About all of the story but not in this chapter)

Original from [Link]: AO3 – Right Hand

Author: LittleMouse

Translate and edit : Rima

Before reading: There is Yaoi Fiction. If you can't stand it so, please... Click the red cross button over this blog and leave out.

Warning: Mentions of sexual, violence, blood, mental, abuse and rape.

 

 

 

 

 

 

----------------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

โดยปกติแล้ว วาร์โก จะตื่นขึ้นมาแทบจะทันทีหลังจากนอนหลับไป แต่เช้าวันนี้เป็นเวลานานทีเดียวก่อนที่เขาจะตระหนักได้ว่าตัวเองตื่นแล้ว, ชายหนุ่มจ้องมองเพดานผ่านเปลือกตาที่หนักอึ้ง --จนเมื่อที่สุดแล้วสมองก็สั่งการบอกกับร่างกายเขาว่าควรตื่นได้เสียที, เขาอ้าปากหาว

 

 

 

 

 

 

 

“เจ้าควรจะลดการชำระบาปลงอย่างจริงจังได้แล้วนะ”

 

 


 

 

 

 

น้ำเสียงขบขันเอ่ยขึ้นแสดงความคิดเห็น และทำให้เขาลุกขึ้นนั่งตัวตรง, จ้องมองไปยังลอร์ดมาร์แชล, คนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กถัดจากเตียง --ดูเหมือนว่าตัวเขาจะใหญ่เกินไปสำหรับห้องเล็ก ๆ , เติมเต็มภายในห้อง จนวาร์โกแน่ใจได้ว่า แทบจะไม่มีอากาศให้หายใจเหลืออยู่ภายใน --วาร์โกเลือกที่จะกลับมายังห้องพักทหารเล็ก ๆ แห่งนี้ มันเป็นที่ที่เหมาะสมสำหรับผู้บัญชาการทหารทั่วไป --เขาสงสัยว่า มันเป็นความผิดหรือไม่ที่จะรู้สึกโล่งใจที่เขากลับมาเป็นเช่นนี้อีกครั้ง --และอันที่จริงแล้วเขาก็ไม่ได้อยากจะกลับไปยุ่งเกี่ยวกับห้องพักที่สวยงามเดิม อันเติมไปด้วยข้าวของของภริยาเขา --อดีตภริยาเขา-- อยู่ด้วย

 

 

 

 

 

ริดดิค จ้องมองมาที่เขาและเขาเองก็มองตอบกลับไป รู้สึกสงสัยเหลือเกินว่าคนตรงหน้าจะใส่ใจหรือไม่ หากว่าสิ่งที่เขาเพิ่งทำไปเป็นการเสียมารยาท --ไฟในห้องถูกเปิดให้สลัวต่ำลงเพื่อให้ลอร์ดมาร์แชลสามารถถอดแว่นตาของเขาออก วาร์โกสงสัยว่ามันเป็นช่วงเวลากลางวันหือกลางคืน --ไม่มีทางที่จะบอกได้ --และข้าวของทั้งหมดของเขาก็ดูเหมือนจะหายไป, รวมถึงนาฬิกาพกเรือนเล็กของเขาด้วย

 

 

 

 

เมื่อเขาอ้าปากจะหันไปถามริดดิคถึงทรัพย์สินที่หายไปของเขา ฉับพลันก็มีการเคลื่อนไหวบางอย่างบนพื้นใกล้กับขาเตียง แล้ว เฮลฮาวด์ ขนาดใหญ่ก็กระโดดขึ้นมาเกือบจะขึ้นมาอยู่บนตักของเขาทั้งตัว เตียงส่งเสียงเตือนอย่างรุนแรงว่าจะแตกหัก  ,ริดดิคหัวเราะเบา ๆ

 

 

 

 

 

 

 

“เธอมารอให้เจ้าตื่น”

 

 

 

 

 

 

 

วาร์โก้จ้องมองเจ้าสัตว์ร้าย, กรอกตา แล้วหันกลับไปมองที่ผู้นำของเขา

 

 

 

 

 

 

“ร-รอ?”

 

 

 

 

 

 

 

ริดดิคโน้มตัวเข้าไปใกล้, ดวงตาสีเงินของเขาวิบวับอย่างเจ้าเล่ห์ “ข้าคิดว่าเธอชอบเจ้ามาก, วาร์โก ไม่คิดว่าตลกหรือ? พวกมันเพียงแต่คิดว่าต้องการจะกินคนอื่น ไม่แปลกใจหรือไงว่าทำไมเจ้าถึงแตกต่าง?”

 

 

 

 

 

 

“ไม่เลย” วาร์โกกล่าวอย่างรวดเร็ว “ข้าหลับไปนานแค่ไหนแล้ว?”

 

 

 

 

 

 

“ 27 ชั่วโมง รู้อะไรไหม, ข้าได้รับผลการตรวจสอบสถิติที่บันทึกไว้จากฝ่ายเทคนิค, เคยมีเนโครมังเกอร์เพียงแค่ 3 คนที่เคยมีประวัติการชำระบาป 3 ครั้งภายในอาทิตย์เดียว”

 

 

 

 

 

เขาโน้มตัวเข้าไปใกล้มากขึ้น, และวาร์โกพยายามที่จะขยับถอยออกห่างเล็กน้อย --ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย, ในเมื่อมีเจ้าสัตว์ประหลาดยักษ์ที่เหมือนแมวหุ้มเกราะหนักอึ้งนอนเกยอยู่บนตัก

 

 

 

 

”อีก 2 คนตายไปหลังจากดำเนินการครั้งที่ 3, เพราะอย่างนั้นข้าเลยให้พวกเขาเช็คบันทึกสถิติของเจ้าเทียบกับทุกคนบนยานลำนี้ เจ้ามีบันทึกการเข้าทำการชำระบาปสูงที่สุดในจำนวนคนบนชาร์ต ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น, วาร์โก?” ริดดิคเอื้อมมือมาหา และช่วงเวลานั้นวาร์โกคิดว่าริดดิคกำลังจะสัมผัสเขา --นิ้วมือถูกวางลงที่เฮลฮาวด์แทน และลูบเบา ๆ ไปบนฐานของใบหูแหลมนั้น

 

 

 

 

 

 

 

วาร์โกไม่ต้องการที่จะตอบคำถามนั้น – ไม่เคย อยากที่จะตอบคำถามนั้น  --ดังนั้นเขาจึงพยายามเปลี่ยนเรื่อง

 

 

 

 

“ทำไม... พวกเขาถึงเรียกพวกมันว่า เฮลฮาวด์? ในสายตาข้า พวกมันดูเหมือนแมวตัวใหญ่ ๆ มากกว่า...”

 

 

 

 

 

 

 

“อ่าฮะ” ริดดิคประหลาดใจ, แต่ก็ปล่อยให้บทสนทนาถูกเปลี่ยนหัวข้อไป  “ข้าว่า, พวกงี่เง่าบางคนก็ไม่มีจินตนาการนะ แต่ เฮลฮาวด์ ก็ฟังดูคล้องจองกันดี ว่างั้นไหม? เฮลแคท --ฟังดูดี แต่ก็ไม่ได้ใกล้เคียง  พวกมันมีสัญชาตญาณอยู่รวมกันเป็นฝูงเหมือนหมาป่า ไม่ได้มีการแสดงออกเหมือนแมวเลยนอกเหนือไปจากท่าทางการเดินของมันและเสียงครางในลำคออย่างแมว --ทำไมเจ้าถึงไม่โกรธตอนที่ถูกข้าปลดออกจากตำแหน่ง?”

 

 

 

 

คำถามที่ถูกยิงออกมาอย่างฉับพลันจนวาร์โกไม่ทันได้ตั้งตัว, และเขาตอบมันออกมาก่อนที่จะทันคิด

 

 

 

 

 

“เพราะข้าคาดว่ามันจะเป็นเช่นนั้น”

 

 

 

 

 

 

“ทำไม?”

 

 

 

 

 

' ไม่มีทางออกสำหรับเรื่องนี้ '   

 

 


 

 

 

“เพราะ- เพราะว่าข้าเป็นคนพา นาง มาที่นี่”

 

 

 

 

 

ริดดิคไม่ได้แสร้งทำเป็นไม่รู้ว่าวาร์โกกำลังพูดถึงอะไร “ใช่... เจ้าทำ” และน้ำเสียงของเขาบอกอีกฝ่ายว่าพอได้แล้ว นั่นคือ ทั้งหมด ที่เขาจะพูดถึงเกี่ยวกับเรื่องนี้ (วาร์โกหมายถึง เขาเป็นคนพา แจ็ค หรือ เคียร่า -เด็กสาวที่เป็นเหมือนคนรักของริดดิคมาที่นี่ และทำให้หล่อนถูกลอร์ดมาร์แชลคนก่อนฆ่าตาย, ผู้แปล)

 


 

 

 

สำหรับตอนนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

ลอร์ดมาร์แชลลุกขึ้นยืน และกวักมือเรียกเฮลฮาวด์, ซึ่งส่งเสียงคำรามรอดไรฟันแบบไม่พอใจนัก แต่ก็ยอมเชื่อฟังกระโดดลงจากเตียงโดยดี “ลุกขึ้น” เขาบอกวาร์โก “เจ้าจำเป็นต้องหาอะไรกิน --ไปอาบน้ำซะ วันนี้มีเรื่องต้องทำอีกเยอะ”

 

 

 

 

วาร์โกจ้องมองเริดดิค สีหน้าเต็มไปด้วยคำถาม และเขาหัวเราะ “แล้วเจ้าจะรู้เอง” เขาหยิบห่อผ้าสีเข้มขึ้นมาและโยนมันลงไปบนตักอีกฝ่าย “ลุกได้แล้ว, อาบน้ำ, เปลี่ยนเสื้อผ้า, หาอะไรกินให้เรียบร้อย แล้วไปพบที่ห้องของข้า” แล้วเขาก็เดินหายไปทางประตู, และเหมือนจะเอาอากาศที่เหลืออยู่ทั้งหมดภายในห้องออกไปด้วย

 

 

 

 

 

 

--------------------------------------------------

 

 

 

 

 

 

 

วาร์โกแต่งตัวเสร็จเรียบร้อยและมุ่งหน้าไปยังห้องชั้นต้นใน 10 นาทีต่อมา, หลังจากเลือกที่จะกลืนยาเม็ดสารอาหารแทนที่การสั่งอาหารมากิน เขารู้สึกดีขึ้นหลังจากได้พักผ่อน, ตื่นตัวมากขึ้น, ร่างกายกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง และรู้สึกกระฉับกระเฉงจากพลังงานเก่าบางส่วน เขารู้สึกว่าตัวเบาขึ้นกว่าปกติยามเดิน, แต่นั่นก็เป็นเพราะเสื้อผ้าชุดใหม่ ชุดเกราะของเขาไม่ได้อยู่ที่ห้องพักและเสื้อผ้าชุดที่ริดดิคโยนไว้ให้เขาก็ไม่ได้หนาเหมือนชุดปกติที่เขาเคยใส่, ชุดสำหรับสวมใต้ชุดเกราะที่ปิดมิดชิดถึงคอ

 

 

 

 

 

ชุดนี้ตัดจากผ้าไหม, สีดำสนิทเหมือนท้องฟ้ายามเที่ยงคืน และสร้างความรู้สึกแปลกประหลาดให้เขาเพราะความบางเบาของมัน มันถูกตัดขึ้นแบบเรียบง่าย และมีการตกแต่งเพียงเล็กน้อยที่คอเสื้อและข้อมือเสื้อ ซึ่งปักเส้นไหมสีอ่อนกว่าส่วนอื่นของชุด เขารู้สึกแปลก ๆ, แทบจะเหมือนกับเปลือยเปล่าเมื่ออยู่ในชุดนี้

 

 

 

 

 

 

 

เอาเถอะ, อย่างน้อยมันก็ไม่ได้หนักอึ้งและอัดแน่นเต็มไปด้วยสิ่งที่ วูเลีย โปรดปราน

 

 

 

เขา เกลียด ชุดพวกนั้น

 

 

 

 

 

 

 

เขาเดินช้าลง ขณะที่มาถึงประตูหน้าห้องของริดดิค แต่ทหารยามที่เฝ้าอยู่ด้านนอกก็ไม่ได้ยับยั้ง พวกเขาพยักหน้าแล้วก้มหัวทำความเคารพอย่างสุภาพ ก่อนจะเปิดประตูให้ วาร์โก้ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนเดินเข้าไปในห้องอย่างเงียบ ๆ --ห้องหลักภายในห้องส่วนตัวของลอร์ดมาร์แชล เปลี่ยนจากห้องรับแขกที่ดูเหมือนจะโอ้อวดความโอ่อ่าหรูหราเกินจำเป็นกับผู้เข้าพบ ไปเป็นห้องประชุมที่ไม่เป็นทางการนักแทน --โต๊ะยาวตัวเตี้ยถูกรายล้อมไปด้วยเก้าอี้พูลอยู่ในมุมที่ไม่จับจดนัก, พื้นโลหะเย็นเยียบถูกปูทับด้วยพรมหนา, นอกเหนือจากนั้น โซฟาที่ดูสะดวกสบายกว่าถูกจัดวางซ่อนอยู่ลึก ๆ ในมุมที่ดูสงบเงียบ ดูแล้วเหมือนไม่น่าใช่รูปแบบของห้องที่เขาคาดว่าริดดิคจะมี ,และเขาเพียงแต่ยืนหลบอยู่ในเงาของประตูแล้วสอดส่ายสายตามองออกไป

 

 

 

 

ริดดิค, แกร์เรน และ โทรอัน นั่งรออยู่ที่โต๊ะ, เนโครมังเกอร์ทั้งสองนั่งอยู่อย่างสุภาพ เต็มไปด้วยความเคารพและตั้งอกตั้งใจ ในขณะที่ริดดิคนั่งเอกขเนกเหยียดแขนขาสบาย ๆ เช่นกิริยาที่เขาพึงกระทำเป็นปกติ --สายตาข